HemoSense - Alere

Przez pierwsze 2 dni po wszczepieniu zastawki, zarówno sztucznej, jak i biologicznej, zaleca się stosowanie heparyny niefrakcjonowanej lub drobnocząsteczkowej do czasu, aż wartość współczynnika INR będzie się mieściła w przedziale terapeutycznym [1–3].

Po implantacji sztucznej zastawki serca zaleca się leczenie przeciwzakrzepowe doustnymi antykoagulantami u wszystkich chorych. W okresie pierwszych 3 miesięcy wartość współczynnika INR powinna się zawierać w przedziale 2,5–3,5. Dalsza terapia antykoagulacyjna zależy od 94 rodzaju zastawki i od miejsca jej wszczepienia, jak również od czynników ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych [1, 2, 4].

U osób, którym wszczepiono zastawkę dwupłatkową (St. Jude Medical, Carbomedics) lub uchylnodyskową Medtronic-Hall, w pozycji aortalnej, docelowa wartość INR powinna wynosić 2,0–3,0 [1, 2, 5]. Po implantacji zastawki w pozycji mitralnej zaleca się utrzymanie INR w granicach 2,5–3,5 [1, 2, 6]. Tę samą wartości INR należy zachować u pacjentów z zastawką dwupłatkową wszczepioną w ujście aortalne, u których obserwuje się migotanie przedsionków. U chorych z zastawką uchylnodyskową lub z zastawką dwupłatkową w pozycji mitralnej oraz u pacjentów z zastawką dwupłatkową w pozycji aortalnej i z migotaniem przedsionków dopuszcza się, aby docelowy INR wynosił 2,0–3,0 przy jednoczesnym stosowaniu kwasu acetylosalicylowego (ASA, acetylsalicylic acid) w dawce 80–100 mg na dobę [1, 2, 4]. U chorych z zastawkami kulkowymi lub dyskowymi starszego typu zaleca się docelowo utrzymanie INR w granicach 2,5–3,5, przy jednoczesnym stosowaniu ASA w dobowej dawce 80–100 mg. U pacjentów, którym wszczepiono sztuczne zastawki i występują u nich dodatkowe czynniki ryzyka zakrzepowo-zatorowego (nadkrzepliwość, migotanie przedsionków, przebyty incydent zakrzepowo-zatorowy, dysfunkcja lewej komory, szmery w sercu), a także u tych, u których — mimo właściwego leczenia przeciwzakrzepowego — wystąpił incydent zatorowy, docelowa wartość INR powinna wynosić 2,5–3,5, przy jednoczesnym przyjmowaniu ASA w dawce 80–100 mg na dobę.

W okresie pierwszych 3 miesięcy po wszczepieniu zastawki biologicznej również zaleca się stosowanie doustnych antykoagulantów. U chorych, którym implantowano zastawkę biologiczną i u których występuje migotanie przedsionków albo podczas operacji wszczepienia stwierdzono skrzeplinę w lewym przedsionku, zaleca się długotrwałe stosowanie doustnych antykoagulantów i utrzymywanie wartości INR w zakresie 2,0–3,0. Tę samą wartość INR należy utrzymywać u chorych z zastawkami serca i z wszczepionym rozrusznikiem serca z uwagi na duże ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych. Natomiast u osób z zastawkami biologicznymi, które przebyły incydent zatorowy, INR powinien pozostawać na poziomie 2,5–3,5 [1, 2]. Chorym z rytmem zatokowym i z biologicznymi zastawkami serca powinno się długotrwale podawać ASA w dobowej dawce 80 mg. U pacjentów po operacjach naprawczych zastawki trójdzielnej lub mitralnej zaleca się terapię doustnymi antykoagulantami przez 3 miesiące po zabiegu, którą następnie można zastąpić stosowaniem ASA w dawce dobowej 100–150 mg [3, 4, 7]. W zapobieganiu nawracającej zakrzepicy żylnej i powtórnemu zawałowi serca współczynnik INR należy utrzymywać w zakresie 1,5–2,5. W wypadku leczenia zakrzepicy żylnej, zatorowości płucnej i skrzeplin wewnątrzsercowych zaleca się utrzymywanie INR na poziomie 2,5–3,0. Natomiast przy nawracających zatorach tętniczych współczynnik ten powinien się mieścić w granicach 2,5–3,5. Podczas długotrwałego stosowania doustnych antykoagulantów zaleca się kontrolę wartości INR i hematokrytu co 4 tygodnie oraz wykonanie badania ogólnego moczu [3].