Sulfonamidy
Niektóre sulfonamidy mogą upośledzać metabolizm wątrobowy dikumaryn, czego efektem jest zwiększone ryzyko krwawienia [10, 36–39]. Istnieje także pogląd, że sulfonamidy powodują wzrost efektu przeciwkrzepliwego warfaryny przez eliminację jelitowej flory bakteryjnej, pogłębiając niedobór witaminy K; w szczególności dotyczy to osób stosujących dietę ubogą w witaminę K [20]. U pacjentów otrzymujących doustne antykoagulanty oraz kotrimoksazol należy kontrolować czas protrombinowy lub wartość INR. Zwykle konieczne jest zmniejszenie dawki doustnych leków przeciwkrzepliwych. Interakcja jest prawdopodobnie następstwem upośledzenia metabolizmu acenokumarolu oraz wypierania acenokumarolu z połączeń z białkami.
Makrolidy
Jednoczesne podawanie acenokumarolu oraz antybiotyku makrolidowego wzmaga efekty antykoagulacyjne [10, 40]. Skutki te są silniej wyrażone u osób rasy czarnej. Nie poznano mechanizmu powstawania interakcji. U pacjentów leczonych diritromycyną, przy jednoczesnym stosowaniu acenokumarolu, należy obligatoryjnie kontrolować INR. Nasilenie antykoagulacyjnego działania acenokumarolu obserwowano podczas leczenia podawaną doustnie erytromycyną. Mechanizm interakcji prawdopodobnie wiąże się z hamowaniem aktywności enzymów wątrobowego układu cytochromu P-450 [41]. Często konieczna jest modyfikacja dawki albo odstawienie jednego z leków.
Tetracykliny
Jednoczesne podawanie doksycykliny i acenokumarolu może nasilać jego działanie antykoagulacyjne [10, 42]. Mechanizm powstawania tej interakcji nie jest jasny. Przypuszcza się, że doksycyklina wypiera acenokumarol z połączeń z białkami osocza lub też wpływa hamująco na wątrobowy metabolizm acenokumarolu.
Chinolony
Istnieje doniesienie o nasileniu antykoagulacyjnego działania acenokumarolu przy jednoczesnym stosowaniu kwasu nalidyksowego. Nie wyjaśniono mechanizmu tej interakcji — prawdopodobnie kwas nalidyksowy wypiera acenokumarol z połączeń z białkami osocza [10, 43].
Penicyliny i cefalosporyny
Ampicylina, karbenicylina oraz cefalosporyny II i III generacji zwiększają działanie acenokumarolu przez hamowanie cyklu przemian witaminy K [4, 10]. Ponadto, penicyliny w dużych dawkach powstrzymują czynność płytek krwi, zwiększając ryzyko krwawień u chorych leczonych warfaryną [20]. Latamoksef, cefoperazon i cefamandol mogą wywołać skazę krwotoczną (hipoprotrombinemię). W wypadku długotrwałej terapii tymi cefalosporynami zaleca się zapobiegawcze stosowanie witaminy K.
Izoniazyd
Izoniazyd nasila działanie acenokumarolu, ograniczając aktywność enzymów mikrosomalnych wątroby. Wynikiem tego jest zmniejszenie metabolizmu leku, a w następstwie — wydłużenie jego biologicznego okresu półtrwania. Może to powodować konieczność zmniejszenia dawki acenokumarolu [4, 10, 20, 44].
